หลายปีแล้ว  ที่ต้องเดินอยู่คนเดียว  กินข้าวคนเดียว  นั่งร้องไห้อยู่คนเดียว  แม้ทั้งที่จริงเรายังมีเพื่อน  มีผู้คนอีกมากมาย  คอยทำให้ชีวิตเรามีสีสันบ้าง  แต่ใจของเราก็ยังคงต้องการใครสักคน มาคอยอยู่เคียงข้างเรา

การมีคนรักถึงแม้ว่าจะไม่ใช่สิ่งที่อยู่เคียงข้างเราอยู่เสมอไป   แต่อย่างน้อยการมีคนรักก็เป็นสิ่งที่ทำให้เรารู้ว่า  เรายังมีคนที่เรารัก  และรักเรา  คอยส่งยิ้มเวลาไม่สบายใจ  และยังเป็นกำลังใจชั้นดีให้เรา

แล้วเมื่อไหร่???

ใครซักคน  ที่มีอยู่จริง  ในโลกใบนี้  ดาวที่มีแต่ความสับสน  วุ่นวาย 

เมื่อไหร่จะได้เจอคนๆนั้น  

เพื่อที่จะทำให้ฉันไม่ว่างเปล่า  เดียวดาย

เมื่อไรกัน

ความรักที่ดีคือการให้การเเบ่งปันในสิ่งที่ดี

 ความรักที่เลวร้ายคือความรักที่ทำให้คนที่เรารักเป็นทุกข์….และเราก็กลับมานั่งทุกข์ยิ่งกว่า

หลายคนเมื่อได้หลงรักใครเเล้ว มักจะเลือกที่จะเก็บงำความรักไว้ภายในใจของตัวเอง

ทุกครั้งที่เห็นเขายิ้มไม่ว่าจะเรื่องอะไร ไอ้เราก็ยิ้มตาม(ทั้งๆที่ยังไม่รู้เรื่องเลยด้วยซ้ำ)

 เมื่อเห็นเค้าดีใจ เราก็ดีใจกะเขาด้วย

ยามทุกข์ใจ…เราก็อยากยืนใกล้ๆเขา ได้ปลอบใจเขา …ก็ทำได้เเค่เพียงมองเขาอยู่ห่างๆ

เเต่เราก็เลือกที่จะเก็บความรู้สึกดีๆนี้ไว้คนเดียว เพื่อความสัมพันธ์ของเราที่จะได้ไม่ต้องห่างเหินกันมากกว่านี้

ดั่งเช่นดาวดวงน้อยกับดวงจันทร์ … ที่ดาวจะคอยแอบมองดวงจันทร์ห่างๆ คอยกะพริบแสงประดับท้องฟ้าคอยให้ความสุขกะจันทร์เจ้า…เเต่มีกล้าที่จะเทียบเเสงเเข่งกับจันทร์ เฝ้ามองดูพระจันทร์ยิ้มอย่างมีความสุข เเต่หากโชคชะตา ส่งให้ดาวและจันทร์มาคู่กัน…ก็จะทำให้ท้องฟ้ามีความสุข ดั่งเช่น พระจันทร์ยิ้ม… ที่เเสดงถึงความสุขมาถึงมวลมนุษย์อย่างหาได้ยาก คนเราก็เช่นกัน หากวันนั้นมาถึง วันที่ฟ้าส่งให้เราได้คู่กันเช่นจันทร์เคียงเดือน วันนั้นของเราก็คงมีความสุขไม่เเพ้ดาวดวงใดเลย

เจ้าหญิงกระดาษ

เวลาเราพบเจออะไร…เมื่อเราหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ด้วยเหตุผล

เรามักจะหาคำตอบจากสิ่งที่วิทยาศาสตร์ให้คำตอบเรา…มาทดแทน

เมื่อวานก่อน  ไปสอบสัมภาษณ์เข้ามหาวิทยาลัยขอนแก่นมา(คณะนิติศาสตร์ค่ะ)

รู้สึกประทับใจพี่ๆคณะมากมาย  รู้สึกตื่นเต้นและกังวล  เพราะเกิดมายังไม่เคยสอบสัมภาษณ์เลย  ฮ่าฮ่าาา..

พอเข้าไป  ไม่เคยคิดเลยว่า  มันจะเป็นอะไรที่คาดไม่ถึง

คิดว่าผ่านไปเร็วมากเลยเวลาที่ให้สัมภาษณ์  และการตอบคำถามของเราไม่ค่อยดีอย่างที่ตั้งใจไว้เเต่เเรก  พยายามเก็บความตื่นเต้นไว้  แต่ก็ ณ ตอนนั้น ทำดีที่สุดเเล้ว (สาธุ…….ให้นู๋ผ่านสัมภาษณ์ด้วยเถอะค่าาา)

พอสอบสัมภาษณ์เสร็จ ก็ไปเยี่ยมป้าที่ รพ.

พาน้องสาวไปหาข้าวกินกัน …เมื่ออยู่ในลิฟต์  อารมณ์ว่างๆก็นึกถึงเรื่องMy Girlขึ้นมา นับ1-5  เเบบในหนัง  เเล้วเจอคนที่เราคิดมันจะเป็นยังไง

เอา วันนี้วันเกิดนู๋ขอลองดู..ไม่เสียหาย55+

ไม่น่าเชื่อ  …เจอคนที่เราคิดจริงๆ  เป้นคนที่เราคิดถึงมาตลอด  ตั้งเเต่เค้าคนนั้นหายไปจากชีวิต….(เเต่ยังฝังอยู่ในจิตใจลึกๆ  เเม้จะพยายามไม่คิดถึงเเต่มันก็อดคิดไม่ได้)

เเต่ เราก็ไม่ได้ทักกัน…  ขอบคุณฟ้าที่ให้เจอ  เเต่เจอแล้วกลับไม่ได้ทำให้เราสุขใจขึ้นเลยย  ฮ่าฮ่า  ช่างมัน

ชีวิตเราเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่ได้เสมอจริงไหมคะ   

สะเเบงนี้ขอเข้มเเข็ง  ไม่เสียใจกะสิ่งที่เป้นอดีตอีกเเล้ว

หลายคนยังทุกข์กว่าเราอยู่มาก  มาเป็นกำลังใจให้เขาเเละตัวเราเอง ให้มพลังสู้ต่อไปในวันพรุ่งนี้ดีกว่าค่ะ

ปล. พี่เเทนคะ นู๋นั่งอ่านหนังสือโลกจิตในวันเกิดเเล้วก็กำลังนั่งอึ๊อยู่พอดีเลยค่ะ55+ฮามากเลยยพ่อหมอ

ขอบคุณพ่อกะเเม่  ที่ทำให้ฉันได้มีวันนี้ (ฮิฮิ)

ขอบใจทุกคนที่ผ่านเข้ามา  เเล้วก็ผ่านไป  ทำให้ฉันได้มีประสบการณ์ที่น่าประทับใจเเล้วก็ไม่น่าจะประทับใจ

…………………………………………………………..

 พอถึงวันนี้  คิดๆดูเเล้วยังมีหลายเรื่องที่ยังไม่ได้ทำ  เเละทำเเล้วเเต่ไม่เคยจะสำเร็จ  อยากตั้งใจทำให้ดี กว่านี้..

ตั้งใจทำให้มันดีถึงดีที่สุดด 

เเละจะขอเป็นคนดีเเก่คนรอบข้าง…  ขอบใจกำลังใจ  เเละคำปรึกษาที่ดีค่ะ